هزینه تعمیر پمپ آب در ساختمان به عهده مالک است یا مستاجر؟

ملاک اصلی قانون: تعمیرات اساسی یا جزئی؟

طبق ماده ۲۰ قانون روابط موجر و مستاجر و همچنین مقررات قانون مدنی، کلید اصلی حل این اختلاف در تشخیص نوع تعمیرات نهفته است. مخارج ساختمان به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند:

• ۱. تعمیرات اساسی و کلی (بر عهده مالک): شامل مواردی است که به اصل بنا یا زیرساخت‌های حیاتی مجتمع مربوط می‌شود و هدف آن حفظ ارزش سرمایه‌ای ملک است. سوختن کامل موتور پمپ آب، تعویض کامل پمپ، خرید یا تعویض مخزن ذخیره آب ساختمان و یا لوله‌کشی‌های اصلی ورودی پمپ، همگی جزو تعمیرات اساسی بوده و پرداخت آن تماماً وظیفه مالک واحد است. مستاجر هیچ تعهدی برای پرداخت این مبالغ ندارد.
• ۲. تعمیرات جاری و جزئی (بر عهده مستاجر): شامل هزینه‌هایی است که ناشی از مصرف روزانه و استهلاک عادی تجهیزات در طول دوره اجاره است. به عنوان مثال، تنظیم یا تعویض کلید اتوماتیک پمپ (اتومات)، تعویض پنج‌راهی یا درجه، سرویس دوره‌ای پمپ آب یا هواگیری آن، از جمله مخارج جاری به شمار می‌رود. از آنجا که مستاجر در حال استفاده مستقیم از این سیستم است، هزینه این بخش از تعمیرات جزئی بر عهده مستاجر می‌باشد.

نحوه تقسیم هزینه پمپ بین واحدهای ساختمان

پمپ آب جزو مشاعات اصلی ساختمان محسوب می‌شود. بنابراین، هزینه بخش‌های اساسی آن باید بین مالکان تمام واحدهای بهره‌بردار بر اساس ضوابط مجتمع (معمولاً به صورت مساوی یا بر حسب قدرالسهم متراژ در صورت توافق) تقسیم شود. حتی اگر مالک یکی از واحدها ملک خود را خالی گذاشته باشد، طبق قوانین تملک آپارتمان‌ها ملزم به پرداخت سهم تعمیرات پمپ آب خود خواهد بود.

اگر مالک یا مستاجر هزینه را پرداخت نکنند چه باید کرد؟

مستاجر می‌تواند با هماهنگی کتبی مالک، هزینه‌های اساسی (مانند خرید پمپ جدید) را شخصاً پرداخت کرده و فاکتور معتبر آن را با اجاره‌بهای ماهانه خود تهاتر کند. در صورتی که مالک از پرداخت مخارج اساسی امتناع ورزد و سیستم آبرسانی ساختمان مختل شود، مدیر ساختمان می‌تواند از طریق ابزارهای قانونی و ارسال اظهارنامه، مبلغ را مطالبه کند.

بهترین راهکار برای جلوگیری از این چالش‌ها، تصریح دقیق جزییات تعمیرات در متن قرارداد اجاره در بنگاه‌های املاک و استفاده از یک پلتفرم حسابداری آنلاین و شفاف جهت مستندسازی مخارج است.